" สั ม ผั ส ใ น "

งดงามกับความง่าย
สุขใจกับความว่าง
ทุกข์ใจก็ปล่อยวาง
เหงาบ้างก็ช่างมัน

ฟังเสียงหัวใจเต้น
เยือกเย็นกว่าวันนั้น
จังหวะที่ต่างกัน
คืนวันก็ช้าลง

ทบทวนแล้วหวนคิด
ชีวิตคือฝุ่นผง
ชั่วคราวไม่ดำรง
ในวงที่หมุนไป

ถอยกลับมาที่เก่า
รอยเท้าเคยทิ้งไว้
หลงทางไปนานไกล
กลับได้ด้วยใจมา

เรียบง่ายก็ได้เงียบ
ทันเทียบทุกทายท้า
เล็กลงคืนธรรมดา
ข้างหน้ามีทางไป

เหนื่อยนักก็พักนิ่ง
สยบสิ่งที่เคลื่อนไหว
น้อยลงไม่เป็นไร
มากไปไม่มีแรง

พอดีที่ทำได้
พอใจที่เข้มแข็ง
ข้างในยังมีแรง
ส่องแสง...สงบงาม

***เขียนกลางดึก ครั้งที่กลับมาอยู่ที่บ้านได้ไม่นานนัก
ข้างนอกฝนตกพรำๆ เหมือนอยู่คนเดียวกับโลกทั้งใบ
..เปิดเพลง..แมลงปอผู้ยิ่งเล็ก..ของคณาคำฟัง
แล้วทุกอย่างก็พรั่งพรู...